تمامِ کلاغان شهر
روی شاخ و برگم لانه کردهاند

میخواهم با فریادی
خودم را بتکانم
امّا افسوس که درختم!

پژواکِ شادیِ سبزینهها در دلِ سرسرایِ زمستان، ارمغانِ خجستهی میلادِ توست. فرخنده اتّفاقی که سوزِ بی انتهای زمهریرِ بیمهرِ دی را به گرمایی لطیف مبّدل کرده است. حال میشود بیترس، با سینهای فراخ سرما